Μια συνάντηση με την Ναταλία Κατσού

greek-theatre.gr

Θεατρικά αναλόγια, σκηνικές αναγνώσεις. Πόσο μπορούν να βοηθήσουν έναν θεατρικό συγγραφέα και το έργο του;
Η παραδοσιακή μορφή των θεατρικών αναλογίων περιλάμβανε κι αυτό που καθορίζει τον όρο, ένα αναλόγιο που δημιουργούσε μια στατικότητα και μια απόσταση από το κοινό, μια ξεκάθαρη χωροθέτηση που ξεκαθάριζε ότι δεν πρόκειται για παράσταση. Αυτό παλαιότερα με τρόμαζε και με απωθούσε, το θεωρούσα θανατηφόρο για την ουσία του θεατρικού κειμένου. Η απλή ανάγνωση ιδίως ενός θεατρικού κειμένου μπροστά σε κοινό μου φαινόταν στερημένη, σαν μια ακαδημαϊκή παρουσίαση που αυτομάτως θέτει το κοινό σε θέση άμυνας – εκτός αν πρόκειται για παθιασμένους ακροατές και λάτρεις της γλώσσας, οπότε μιλάμε πάλι για κάτι παρα-θεατρικό. Αντιθέτως, οι αναγνώσεις που λαμβάνουν χώρο στο πλαίσιο μιας πρόβας, ενός εργαστηρίου ή μιας δοκιμής, φυσικά, τις θεωρούσα ανέκαθεν απαραίτητες και πολύ παραγωγικές διότι οι ίδιοι οι συντελεστές δοκιμάζουν τα υλικά τους και πλάθουν το κείμενο που θα στηρίξει την παράσταση. Δεν πρόκειται για παρουσίαση που υπόκειται σε κρίση. Κι αυτό ακούγεται παράδοξο από κάποιον επαγγελματία που σέβεται και μετέχει με θέρμη στην ακαδημαϊκή πλευρά του θέατρου.
Δείτε περισσότερα


Ναταλία Κατσού: «Η Αθήνα είναι σα να καμώνεται ότι όλα είναι βελούδινα ενώ κυκλοφορεί ξυπόλυτη»

catisart.gr

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Φιλοσοφημένη, κατασταλαγμένη, συγκροτημένη, με αυτοπεποίθηση, γνώσεις και ισχυρή θέληση, η Ναταλία Κατσού είναι πραγματικά μια εντυπωσιακή προσωπικότητα.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών, σπούδασε Υποκριτική στη σχολή «Δήλος – Δ. Χατούπη» και Θεατρικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αποφοιτώντας με Άριστα το 2010. Ως υπότροφος εξωτερικού της Υποτροφίας Μινωτή χορηγούμενη από το Μ.Ι.Ε.Τ., ολοκλήρωσε το διετές μεταπτυχιακό της Master of Fine Arts (MFA) στη Σκηνοθεσία Θεάτρου στο East 15 Acting School του University of Essex το 2012.
Δείτε περισσότερα


Οι Έλληνες Συγγραφείς του Φεστιβάλ «Αναλόγιο 2017»

culturenow.gr

‘Το Αγαθό’ – Σάββατο, 23/9 και Κυριακή, 24/9 στις 19.00

«Το Φεστιβάλ Αναλόγιο είναι ένα κύμα ενθουσιασμού, αφοσίωσης και δημιουργικότητας κατευθείαν κόντρα στο γενικότερο ταραγμένο τοπίο και παρά τις όποιες αντίπνοες συνθήκες. Η δημιουργική συνομιλία των συγγραφέων αλλά και όλων των συντελεστών υπενθυμίζει αυτό που κρύβει η ονομασία Φεστιβάλ: γιορτάζουμε, τιμούμε, πανηγυρίζουμε το σύγχρονο θεατρικό κείμενο.

Το «αγαθό» αποτελεί έναν ποιητικό μονόλογο ή έναν πολυφωνικό ενδό-λογο, μια αλληλουχία εαυτών σε σπειροειδές παιχνίδισμα. Οι ερωτήσεις γεννούν περισσότερες ερωτήσεις γιατί αυτή είναι η δουλειά μας. Η μεταφορά ενός κειμένου που συνέλαβα και βίωσα σε βρετανικό έδαφος και γλώσσα, στη μητρική μου, αποτελεί κάτι που με ιντριγκάρει κι ανυπομονώ να δω τις ιδέες της Λίλλυς, με την οποία μας συνδέει εκτίμηση και κοινότητα αξιών από παλιά, επί σκηνής.»
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει Νομική, Υποκριτική και Θέατρο, έχει ολοκληρώσει το Master of Fine Arts στην Σκηνοθεσία Θεάτρου στο East 15 Acting School – University of Essex. Είναι υποψήφια διδάκτωρ του τμήματος Θεατρικών Σπουδών στον τομέα της Φιλοσοφίας και Θεωρίας του Θεάτρου και του Δράματος υπό την επίβλεψη του καθηγητή Γ. Πεφάνη. Ζει κι εργάζεται ως σκηνοθέτης κι εκπαιδευτικός Θεατρικών Σπουδών στο Λονδίνο, διευθύνει την ομάδα Operaview. Έχει εκδώσει τα θεατρικά έργα “Σπαράγγια με φτερά” και “Βυθός”, καθώς και τις ποιητικές συλλογές “Μαγωδός”, “κοχλίας” και “Νυμφαλίδες”. Αποσπάσματα της δουλειάς της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα ισπανικά, ενώ ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Δείτε περισσότερα


Η Ναταλία Κατσού μιλά για τον «Βυθό» της παιδικής εργασίας 20/4/2017 | Athinorama

athinorama.gr

Αυτό το ενοχλητικό σχόλιο έκανε τη Ναταλία Κατσού να γράψει τον «Βυθό» που ανεβαίνει στο Αγγέλων Βήμα (από 24/4 ), δίνοντάς μας την ευκαιρία να γνωρίσουμε τη νέα δραματουργό/σκηνοθέτιδα με το εντυπωσιακό βιογραφικό και τον ισχυρό λόγο.
Απόφοιτος Νομικής και υποψήφια διδάκτωρ Θεατρολογίας, με σπουδές και δουλειές εδώ αλλά και στο Λονδίνο, όπου ζει μόνιμα τα τελευταία επτά χρόνια, συγγραφέας, ποιήτρια και σκηνοθέτις της νεότερης γενιάς, η Ναταλία Κατσού έχει γράψει και παρουσιάσει έργα με θέματα «δύσκολα»: από το σύνδρομο Asperger μέχρι την άγνωστη ζωή της Ζακυνθινής λόγιας του 19ου αιώνα Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου, ενώ με την ομάδα της Operaview έχουν σκηνοθετήσει (στο Λονδίνο, στην Κωνσταντινούπολη κ.α. ) σύγχρονες όπερες αλλά και πολιτικά έργα άλλων συγγραφέων.
Το έργο «Βυθός», το οποίο θα δούμε Στο Αγγέλων Βήμα, στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου που διευθύνει η Λεία Βιτάλη, το εμπνεύστηκε από την παράνομη παιδική εργασία. «Όλα ξεκίνησαν από μια “χαζή” συζήτηση. Μια φίλη μού είπε κάτι που αρχικά μου φάνηκε υπερβολικό, για να διαπιστώσω ύστερα από έρευνα ότι συμβαίνει. Ανήλικα παιδιά, 6 και 10 ετών, ράβουν για λογαριασμό μεγάλων βιομηχανιών ενδυμάτων τα ρούχα που φοράμε. Δουλεύουν σε πλωτές εγκαταστάσεις σε διεθνή ύδατα. Πολλά από αυτά, μόλις σε ένα εξάμηνο, εξαντλούνται από τις σκληρές συνθήκες εργασίας και πεθαίνουν.
Πόσο να αντέξεις στις μηχανές με μόνη τροφή ένα μπολάκι ρύζι την ημέρα; Τι γίνεται μετά; Κανένας δεν τα πηγαίνει στους γονείς τους. Πού καταλήγουν τα σώματα όλων αυτών των παιδιών χωρίς όνομα; Ένας συνδυασμός συγκυριών με έκανε να αναλογιστώ τις προκείμενες και το συμπέρασμα στο οποίο θέλω να καταλήξω. Προφανώς η δική μου “διπλή ζωή” μεταξύ Αγγλί­ας κι Ελλάδας αλλά και η Νομική με έχουν επηρεάσει. Ο νόμος είναι πάντα εκεί, όμως πάντα τίθεται το ερώτημα της ερμηνείας του.
Η αντικειμενικότητα είναι μια αναγκαία όσο και πλασματική σύμβαση. τόσο σχετική όσο και η οριοθέτηση των εθνικών υδάτων στα 23 χλμ. από την ακτή. Στα 24 χλμ. δηλαδή μπορώ να σε σφάξω και να μη με πιάσει κανείς; Το έργο, ωστόσο, ξεκινάει με την εξαφάνιση μιας αρκετά τολμηρής δημοσιογράφου, που ερευνά αυτά τα ζητήματα. Η δίδυμη αδερφή της και ο σύζυγός της αρχίζουν να λαμβάνουν κάποια περίεργα γράμματα χωρίς σαφή αποστολέα. Προσπαθούν να τα αποκωδικοποιήσουν με την ελπίδα ότι τα στέλνει εκείνη. Η ιστορία κουμπώνει με εκείνη μιας­ κοπέλας που ξεκινά μια σχέση με το αφεντικό της, τον διευθυντή μεγάλης βιομηχανίας ενδυμάτων. Ο βυθός που περιγράφω είναι για όλους τους αλλά και για όλους μας. Τι άλλο συμβαίνει στον κόσμο μας κι εμείς το αγνοούμε;»
Athinorama


Ναταλία Κατσού: “Mόνο η τέχνη μπορεί να δώσει νόημα για να συνεχίσουμε”

vakxikon.gr

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο

*Ευχαριστούμε τον κινηματογράφο Άστυ για τη φωτογράφιση.

Συνομιλήσαμε με τη σκηνοθέτρια και συγγραφέα Ναταλία Κατσού με αφορμή το επικείμενο ανέβασμα στο θέατρο Αγγέλων Βήμα του έργου της “Βυθός”, σε σκηνοθεσία της ιδίας, αλλά και της κυκλοφορίας του από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Μιλήστε μας για το τελευταίο σας θεατρικό έργο “Βυθός”; Τι σας παρακίνησε να γράψετε και να ασχοληθείτε με αυτή την ιστορία;
Λίγο πριν φύγω για Λονδίνο, για τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στο θέατρο, είχα μια συζήτηση με μια φίλη που μου ανέφερε ότι τα ρούχα πασίγνωστης φίρμας υπερ-ευρείας κατανάλωσης ράβονται από “παιδάκια στα καράβια”. Στην αρχή η εικόνα μου ήταν απροσιόριστη και θέωρησα ότι ήταν κάποιο σχήμα λόγου ή υπερβολή διότι αρνούμουν να το φανταστώ. Από το 2011 ξεκίνησα μια έρευνα γύρω από το θέμα, η οποία πολύ γρήγορα πιστοποίησε αυτήν την τρομακτική πρακτική και οδήγησε και σε πολλά άλλα ερωτήματα γύρω από τις πολιτικές εργασίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα ζητήματα δικαιοδοσίας διεθνούς δικαίου. Οι σπουδές μου στη Νομική έχουν μάλλον αναπτύξει την ευαισθησία μου σε τέτοια στοιχειώδη ερωτήματα, όπου οι απαντήσεις είναι ετερόκλιτες και αμφίσημες και η πραγματικότητα πολλών ανθρώπων, ενίοτε και λαών ή κρατών, παρουσιάζεται σαν μια εύθραυστη παράλληλη σφαίρα που δε συναντιέται με τη δική μας- κι όμως συναντιέται, γιατί αυτά τα ρούχα τα φοράμε. Κοιτώντας το υλικό μου και τα ρεπορτάζ, η πρώτη απορία μου ήταν: τί γίνεται όταν κάποιο από αυτά τα παιδιά πεθάνει; Διότι σε τέτοιες συνθήκες, οποιοσδήποτε, πολλώ δε ένα παιδί,δουλεύοντας πάνω σε ένα καράβιο χωρίς προορισμό, θα εγκαταλείπει τη ζωή από εξάντληση. Τί γίνεται τότε; Πού καταλήγει; Αυτή η εικόνα, παιδικά κορμιά στον πάτο της θάλασσας με στοίχειωσε. Ειδικά αυτή η αδυναμία των οργανωμένων κι ανεπτυγμένων θεσμών ή οργάνων ή κρατών να αποκλείσουν την πιθανότητα τέτοιων σκληρών και αδιανόητων καταστάσεων με είχε απογοητεύσει ως φοιτήτρια ήδη, κι ο μόνος τρόπος συμμετοχής των πολιτών κάθε σημείου του κόσμου, είναι κατά τη γνώμη μου η δημιουργία, οι τέχνες και η παιδεία. Ταυτόχρονα, εκείνη την περίοδο, μεταπτυχιακή φοιτήτρια σε ένα Λονδίνο ανταγωνιστικό, πολύβουο, υπερ-ρεαλιστικό, με τα όνειρα και τους φόβους ίσα μοιρασμένα, υπήρχαν στιγμές που ένιωθα να με παρακολουθώ σα να είμαι μια άλλη. Η εσωστρεφής πλευρά μου αναζητούσε έναν δίδυμο εαυτό. Έτσι προέκυψε η ιδέα μιας γυναίκας που δεν είναι σίγουρη αν ζει τη δική της ζωή ή της δίδυμης αδερφής της. Κι αν δεν είναι η δική της, μπορεί να ξεφυγει από αυτό; Έτσι ξεκίνησε το έργο “Βυθός” σε μια πρώιμη μορφή, η οποία, σημειωτέον, ήταν στα αγγλικά. Δεν ήταν ηθελημένο, αλλά ήταν μια αυτόματη κίνηση, συνώνυμη με τον τρόπο που σκεφτόμουν. Πιστεύω πολύ ότι η γλώσσα στην οποία σκεφτόμαστε, επηρεάζει και τις σκέψεις μας, τη δομή και την ποιότητά τους. Αυτή η πρώτη μορφή μπήκε στο συρτάρι –φαινόμενο σπάνιο για μένα, διότι πάντα γράφω για συγκεκριμένο ανέβασμα. Όταν η Λεία Βιτάλη με προσκάλεσε στο 3ο Φεστιβάλ Σύγχρονου Ελληνικού Έργου στο Αγγέλων Βήμα, άρχισα να σκαλίζω το μυαλό και τις σημειώσεις μου και αποφάσισα να επεξεργαστώ και να ολοκληρώσω τον “Βυθό” που διαφέρει φυσικά πολύ πλέον από το αρχικό πλάνο. Επέλεξα να σκηνοθετήσω το έργο η ίδια διότι αφενός με αφορά στον απόλυτο βαθμό η γλώσσα μου και τα τελευταία χρόνια δεν είχα βρεθεί στη ροή μιας πρόβας σε ελληνικό ήχο και ρυθμό, αφετέρου διότι ήθελα πολύ να συνεργαστώ με κάποιους ανθρώπους στην Αθήνα αλλά και να γευτώ τη δοτικότητα και την αμεσότητα των ελλήνων ηθοποιών που θεωρώ ιδιαιτέρως εκφραστικούς και πολύ καλά σωματικά εκπαιδευμένους. Νιώθω πολύ τυχερή για τους συνεργάτες που δημιουργούν αυτή την παράσταση. Σημαντικό στοιχείο στην παράσταση είναι η μουσική που συνθέτει ο Θοδωρής Οικονόμου, ενώ ο σχεδιασμός του χώρου και των κοστουμιών από τη Μάιρα Βαζαίου, καθώς και οι φωτισμοί από τον Γιάννη Κατσαρή, δίνουν το κατάλληλο περιβάλλον αισθητικά και λειτουργικά για το ζωντάνεμα του κειμένου. Ανυπομονώ να προχωρήσουν οι πρόβες, διότι οι τέσσερις ηθοποιοί Ιωάννης Αθανασόπουλος, Ελισάβετ Γιαννακού, Αργύρης Γκαγκάνης και Ιλιάνα Παζαρζή, είναι πολύ ταλαντούχοι και αποτελούν πολύ δυνατό συνδυασμό.
Κάνετε θεατρική καριέρα στο Λονδίνο. Τι σας αποτρέπει να κάνετε και στην Ελλάδα;
Το να επιβιώνει κανείς σε μια ξένη χώρα, από όποιο background κι αν προέρχεται και με όποιους στόχους κι αν έχει, έμαθα πολύ νωρίς να το θαυμάζω. Σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον, όλα πολλαπλασιάζονται: οι ευκαιρίες κι οι προσλαμβάνουσες αφενός, οι προκλήσεις και τα εμπόδια αφετέρου. Η καριέρα είναι κάτι που έχει αναχθεί σε μονόδρομο και αυτοσκοπό, συνήθως συνδεδεμένο με ένα ποσοστό δαφνοστέφανων φήμης, οπότε θα ήθελα να ανταλλάξω τον όρο με τη δημιουργία και την εξέλιξη. Μια μητρόπολη λειτουργεί ως διεθνές αεροδρόμιο: δεν υπάρχει συγκεκριμένο έδαφος, όλοι είναι ο καθένας ή ο οποιοσδήποτε και υπάρχει μια αίσθηση προσωρινότητας. Αυτό διευκολύνει και δυσκολύει ταυτόχρονα, διότι εξαναγκάζει σε έναν ρυθμό απάνθρωπο και αποτρέπει το ρίζωμα. Χρειάζεται πολύ εσωτερική συγκέντρωση και αρμονία, όπως οπουδήποτε αλλού, για να διατηρήσει κάποιος τον σκληρό πυρήνα των πεποιθήσεων και των ονείρων του. Δεν πήγα στο Λονδίνο για να κάνω καριέρα, πήγα για να δω και να μάθω, για να συναντήσω ανθρώπους και ιδέες από όλον τον κόσμο, και φυσικά, να βρω το δικό μου νησί όπου θα μπορέσω να ξεκαθαρίσω τί θέλω από την τέχνη μου και το επάγγελμά μου και να το χτίσω. Η πρώτη μου δουλειά ήταν στον Άδειο Χώρο στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού το 2006 και γρήγορα είχα την τύχη να δουλέψω κοντά σε πολύ σημαντικούς δημιουργούς. Έμαθα πολλά και προετοιμάστηκα σε πολλά επίπεδα. Στο Λονδίνο είσαι αυτά που έχεις κάνει, οι πράξεις και τα επιτεύγματά σου, κι αυτό πρέπει να το αποδεικνύεις καθημερινά, ιδίως αν έχεις προφορά από αλλού κι αν μοιάζεις και λιγάκι με φοιτήτρια- κάτι που πιθανότατα συμβαίνει παντού. Χρειάζεται διαρκής δουλειά και συνέπεια, πίστη κι ένα minimum ακεραιότητας. Αυτά τα στοιχεία, μαζί με ένα σύνολο έργου και μια σημαντική εμπειρία, δεν θα έπρεπε να αποτρέπουν κανέναν από το να δουλεύει οπούδηποτε. Εκτιμώ πολύ την καλλιτεχνική σκηνή της Ελλάδας, κι ιδίως τώρα που οι συνθήκες έχουν εξαγριώσει τον κόσμο ακόμη περισσότερο, απαιτείται επιμονή και πίστη στις δυνάμεις του καθενός αλλά και του συνόλου και οργάνωση στόχων. Γι’αυτό κι επιλέγω να παρουσιάσω αυτήν την δουλειά, παρ’όλες τις δυσκολίες που κουβαλάει.

Ποιες διαφορές εντοπίζετε ανάμεσα στον τρόπο δουλειάς και προβολής των θεατρικών σκηνών των δύο χωρών;
Το Λονδίνο παρέχει αυτήν την πλατοφόρμα, όπου άγνωστος μεταξύ αγνώστων, τρέφεσαι με όλα όσα προσφέρονται, συναλλάσσεσαι σε ένα άλλο επίπεδο με διάφορες κουλτούρες ταυτόχρονα και διατηρείς ένα μηχανισμό διαρκούς προσαρμογής, δημιουργώντας ευκαιρίες στον εαυτό και στη δουλειά σου να λειτουργήσουν, κινητοποιώντας τα δυνατά σημεία και τις αδυναμίες σου. Αυτό το tabula rasa, η ακρίβεια κι η τυπικότητα που απαιτούνται στην παραμικρή συνεργασία, η στόχευση και οι διαρκείς δυσκολίες που πρέπει να ξεπερνάς καθημερινά με “αποτελεσματικότητα”, όπως αρέσει να χαρακτηρίζουν οι Βρετανοί, είναι τα δυνατά εργαλεία που έχει κανείς δουλεύοντας στο Λονδίνο. Είναι, εντός κι εκτός στερεοτύπων, τα αντιστρόφως ανάλογα στοιχεία που συχνά αποθαρρύνουν από μια συνεργασία στην Ελλάδα. Θα προτιμήσω να μη χρησιμοποιήσω το διαρκές επιχείρημα των οικονομικών και της αμοιβής ή των παροχών, δεδομένου ότι εδώ και καιρό στην Ελλάδα όλοι πλήττονται από ένα παράλογο λαοκόντειο κατασκεύασμα απ’το οποίο κανείς δε φαίνεται να μπορεί να απεμπλακεί. Αυτό όμως που παραμένει ανησυχητικό είναι ότι σε μεγάλο ποσοστό στην Ελλάδα θεωρείται –από παλιά- ότι στα δημιουργικά επαγγέλματα είναι «εντάξει» να μην έχει κανείς προσδοκίες και να υπο-αμοίβεται. Να αποφασίζει κανείς ότι αφιερώνεται, με σπουδές, εκπαίδευση και προσωπικό μόχθο, σε ένα χόμπι. Κι ένα ακόμη στοιχείο, που στις τέχνες δυστυχώς κοχλάζει, είναι η έλλειψη καθαρής ματιάς, η θολή αξιολόγηση. Υπάρχει μια ελληνική παρεξήγηση ότι αυτοί που γνωρίζεις, δεν γίνεται να έχουν μια αξία που δεν συνδέεται με σένα, ότι η εξέλιξή τους και αυτά που έχουν να προσφέρουν δεν εξαρτώνται από σένα και μια ηθελημένη αδιαφορία για το ότι αυτοί που δε γνωρίζεις ή δεν ανήκουν στο δικό σου club, παραμένουν σημαντικοί και αξιολογότατοι γιατί κανείς δε γεννήθηκε με το θρόνο του Καλλιτέχνη κολλημένο.
Σας έχει επηρεάσει η ελληνική κρίση στη δουλειά σας;
Η ελληνική κρίση δεν είναι κρίση, είναι κατάσταση, και το έχω τονίσει όσες φορές έχω κληθεί να μιλήσω γι’αυτό, τελευταία όλο και πιο συχνά. Αυτό το διάστημα, απολαμβάνω το προνόμιο να βρίσκομαι μεταξύ δύο τέτοιων εξωπραγματικών “κρίσεων”, την ελληνική κατάρρευση που συνεχίζει σε αργή κίνηση, και τη βρετανική φυγή από την Ε.Ε. που έχει ανοίξει ένα ρήγμα στο πιο σημαντικό κομμάτι που κάνει τη Βρετανία Μεγάλη: το ότι όλοι είμαστε από κάπου αλλού. Αυτός ο συνδυασμός δημιουργεί διάφορα ευτράπελα αλλά και κακόγουστες ευκολίες στο να θεωρείσαι ξεχασμένος ή βολεμένος στη γη κάποιας επαγγελίας από τους εδώ (Έλληνες) και να αντιμετωπίζεσαι ως προσωρινός ή κυνηγημένος από τους εκεί (Βρετανούς).

Έχετε όνειρα για το θέατρο; Ποια είναι;
Έχω πολλά όνειρα. Μόνο όνειρα. Με την έννοια ότι βλέπω μπροστά. Χρησιμοποιώ τον κυνισμό μου για να μπορώ να βλέπω ρεαλιστικά και να αναγνωρίζω τί συμβαίνει, να προετοιμάζομαι για το χειρότερο. Αλλά αυτό κρύβει μια αδυναμία: έχω μεγάλες επιθυμίες και πιστεύω βαθιά στη δύναμη της δημιουργίας και του θεάτρου. Το θέατρο είναι ο μόνος πλανήτης στον οποίο μπορούν να συμβιώσουν τόσες συνειδήσεις, είναι ο χώρος που ξεπερνάει την γλώσσα κι απελευθερώνει την επικοινωνία. Είναι ένας τόπος και χρόνος συνάντησης ιερός και αναγκαίος. Θα ήθελα να συνεχίσει ο πολιτισμικός διάλογος που συμβαίνει με τα ανά τον κόσμο φεστιβάλ, που αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο στο θέατρο, στο χωρό, στην όπερα, στην ποίηση, και δεν δηλώνουν παρά την ανάγκη των ανθρώπων για επικοινωνία, για επαφή και για όνειρα. Μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω και να ανταλλάσσω κάτι άπιαστο κι απερίγραπτο που όμως μας χαράζει βαθιά, μέσα από τη δουλειά μου. Είναι για παράδειγμα, πολύ σοκαριστικό για μένα ότι λίγους μήνες αφού σκηνοθέτησα το μονόλογο του David Greig σχετικά με τη διαμάχη στο Ισραήλ για το Talihmane Theatre στην Κωνσταντινούπολη, ξεκίνησαν ταραχές στο Gezi Park, σηματοδοτώντας το κύλισμα μιας χιονοστοιβάδας που ακόμη τρέχει. Διανύουμε καιρούς απρόβλεπτους και συνταρακτικούς με την κυριολεκτική έννοια. Μόνο η δημιουργία κι η τέχνη μπορεί να αποτυπώσει το τι συμβαίνει αλλά και να δώσει ελπίδα και νόημα για να συνεχίσουμε.

Επόμενα συγγραφικά και θεατρικά πρότζεκτ;
Mε ενδιαφέρει να μπορέσω να συνεργαστώ με χώρους στην Αθήνα, πραγματοποιώντας παραστάσεις αντίστοιχες με αυτές που κάνω στο Λονδίνο με την ομάδα μου Operaview, όπου η σύγχρονη όπερα συναντά το τσίρκο, το video, τις μάσκες και τον χορό. Έχω ένα σχέδιο για μια όπερα με έναν πολύ αγαπημένο Έλληνα συνθέτη, ένα καινούριο θεατρικό – στο μυαλό μου ακόμη, μια παράσταση βασισμένη σε έναν ποιητικό μονόλογο με έναν χορό ηθοποιών, και μια εκκολαπτόμενη ποιητική σύνθεση. Επίσης, αυτό το διάστημα ολοκληρώνουμε την επεξεργασία του υλικού για ένα βιβλίο με θέμα το Μαρόκο που σχεδιάζουμε με τον Γιάννη Κατσάρη, συνδυάζοντας φωτογραφίες του και ποιήματά μου. Υπολογίζουμε να εκδοθεί μέχρι το τέλος του έτους στο Λονδίνο, κι ελπίζουμε κάποια στιγμή και στην Αθήνα.


Living the Dream: Interview with Natalie Katsou, director of Operaview

fringeopera.com

“Opera is never translated in Athens, where I grew up. To understand the stories, I learnt to focus on the way music is expressed, to read what lies inside the melodies and look at performers’ body language,” says Natalie Katsou. The 32-year-old director is softly-spoken and considered, her voice coloured with a gentle Greek lilt as she describes her fascination with physical expression. “How might we respond if we allowed our bodies to be ‘genuine’ all the time? If, rather than abiding by social expectation, we could respond naturally and physically? How would you cherish a cuddle? If someone said they were deaf, would you touch them? Read more….


ΕΡΤ3 ALLERT3 05Δεκ2016 – Λονδίνο

Το ALLERT3 συνάντησε στο Λονδίνο Έλληνες καλλιτέχνες, που ζουν και δρουν στη βρετανική πρωτεύουσα. Η ιδρύτρια του Theater Lab, σκηνοθέτις, Αναστασία Ρεβή, ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Καβακιώτης, ο δάσκαλος ορθοφωνίας, Δημήτρης Λουκάκης, η σκηνογράφος και ενδυματολόγος, Μάιρα Βαζαίου, η ποιήτρια και σκηνοθέτις όπερας, Ναταλία Κατσού και ο φωτογράφος Γιάννης Κατσαρής μιλούν στην κάμερα του ALLERT3 για τις δημιουργικές ζωές τους.
Παραγωγή:ERT3
Read more….


Έλληνες στη Βρετανία

eugreeka.com

Η Ναταλία Κατσού ήρθε στο Λονδίνο το 2010 για να κάνει το μεταπτυχιακό της στη σκηνοθεσία θεάτρου, ένα διετές πρόγραμμα στο East 15, στο πανεπιστήμιο του Essex, με την υποτροφία Μινωτή.
Η κρίση, η οικονομική τουλάχιστον, δεν ήταν ο λόγος που την έσπρωξε να συνεχίσει τις σπουδές της στο Λονδίνο. «Ήρθα γιατί ήθελα να φύγω, γιατί θεωρούσα ότι η δημιουργική πλατφόρμα στην Αθήνα δε με κάλυπτε σε αυτά που ήθελα να πειραματιστώ και να ψάξω. Ήθελα να δω πράγματα, το έξω, κάτι πιο μεγάλο», όπως λέει στο euGreeka.
Read more….


Ελληνες μετέωροι στο Λονδίνο του Brexit

kathimerini.gr

«Πώς θα την παλέψουμε μετά το Brexit;». Αυτό είναι ένα ερώτημα που τίθεται πολύ συχνά από και προς Ελληνες που ζουν και εργάζονται σήμερα στη Βρετανία· νιώθουν μετέωροι, ενώ προσπαθούν να ξεχαστούν με ένα… this cannot happen here. Ουδείς μετά Χριστόν προφήτης, αλλά πολλοί Ελληνες ενδεχομένως να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη Βρετανία, είτε διότι δεν θα μπορούν να καλύψουν τα νέα δίδακτρα είτε διότι θα προαπαιτείται δαιδαλώδης γραφειοκρατία, με τεράστια έξοδα, για την απόκτηση «πράσινης κάρτας».

Ενα παρόμοιο με το αρχικό ερώτημα απηύθυνε η «Κ» σε πέντε νέους Ελληνες εργαζόμενους στο Ηνωμένο Βασίλειο: τους Ναταλία Κατσού, Κωνσταντίνα Κορρυβάντη, Χαρίλαο Νικολαΐδη και Κωνσταντίνο Παπαχαραλάμπο από τη Βρετανία και τον Ιωάννη Καλκούνο από τη Σκωτία, αλλά και σε δύο Ελληνες ακαδημαϊκούς: τον Δημήτρη Τζιόβα και την Αντζελα Δημητρακάκη, στο Μπέρμιγχαμ και στο Εδιμβούργο αντίστοιχα. Το κοινό στοιχείο που συνδέει τους «επτά» είναι η επίμονη ενασχόλησή τους με τη συγγραφή: οι νέοι είναι όλοι τους ποιητές, με τουλάχιστον μία εκδοθείσα συλλογή, ενώ το ίδιο συμβαίνει με τους καθηγητές: ο Δημήτρης Τζιόβας είναι διεθνώς αναγνωρισμένος θεωρητικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας, καθώς μελέτες του εντάσσονται στον «Κανόνα», ενώ η Αντζελα Δημητρακάκη έχει εκδώσει μυθιστορήματα και διηγήματα που έτυχαν –δικαίως– γενναιόδωρης υποδοχής από την κριτική και αναγνωστική κοινότητα.

Επιστημονική φαντασία

Η Ναταλία Κατσού (γενν. 1982) από το 2010 ζει στο Λονδίνο και εργάζεται ως σκηνοθέτις και ως λέκτορας θεατρικών σπουδών. «Το Brexit είναι, όπως και το άκουσμά του, μια επιστημονική φαντασία μέχρι στιγμής – αντιστρόφως ανάλογης δυναμικής με το αναβεβλημένο Grexit. Και κατά τη βρετανική ειρωνεία, το δαιμόνιο wit, οι καλλιτέχνες και δημιουργοί, που πρεσβεύουμε το προσπέρασμα κάθε συνόρων, έχουμε βρεθεί εγκλωβισμένοι στο ίδιο γαϊτανάκι ανταγωνισμού με τους τραπεζίτες και επενδυτές. Συναγωνιζόμαστε σε διεθνές επίπεδο.

Μέσα σε αυτόν τον ανηλεή μαραθώνιο, το Λονδίνο μας δίνει την ευκαιρία να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους απ’ όλον τον κόσμο και να δημιουργούμε. Υπάρχει χώρος για όλους, αλλά ο καθένας στέκεται στο πετραδάκι που του αναλογεί και κολυμπάει μόνος», λέει στην «Κ».

kathimerini.gr